Een open veld

Een paar dagen na een driedaagse training over empathie zit ik met een goede vriendin in een café. We hebben afgesproken dat ze me een empathiesessie gaat geven. Ze zit tegenover me en vraagt me hoe het met me gaat. Ik begin te vertellen over de grote indruk die een aantal mooie ontmoetingen van de afgelopen dagen op me gemaakt hebben. Ik beschrijf hoe dat voor me was en wat ik voelde. Over hoe voorzichtig ik in het begin contact maakte en hoe vrij en verbonden ik me later ben gaan voelen. Ik ga een beetje van de hak op de tak en zij luistert aandachtig en geduldig. Ik merk hoe fijn het is als iemand er voor me is zonder iets aan me te willen veranderen, zonder mijn verhaal te analyseren of psychologisch te verklaren. Er vallen af en toe stiltes die niet onderbroken worden. Mijn spreektempo wordt vanzelf trager omdat ik weet dat er geen haast is en dat zij er is om mij te zien en te horen. Wat zou het fijn zijn om dit de basis te laten zijn van mijn vriendschappen en relaties, zeg ik. “Je verlangt naar relaties waarin je helemaal kan zijn wie je bent?” vraagt ze. Ik voel een diepe JA in mij en ik vul haar aan met “en dat ik het vertrouwen heb dat het niet voorbij zal gaan”. Het raakt me om dit uit te spreken. De sessie gaat verder. Mijn werkrelaties en een paar familiekwesties komen langs. Terwijl ik praat en zij empathisch naar me luistert, krijg ik meer en meer helderheid over wat voor mij belangrijk is in mijn leven. Een paar tranen glijden over mijn wangen en ik ervaar steeds meer rust. Een uur later lopen we samen op straat en nemen we afscheid. De regels van een gedicht van Rumi komen in me op: Voorbij aan goed en fout is een open veld, daar ontmoet ik je.

Wil je ook ervaren wat een empathiesessie voor je kan betekenen? Kijk op http://whatweneed.nl/empathie-sessies/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *